{"id":82679,"date":"2026-10-30T17:37:45","date_gmt":"2026-10-30T17:37:45","guid":{"rendered":"https:\/\/taggrs.io\/?p=82679"},"modified":"2026-11-03T14:01:33","modified_gmt":"2026-11-03T14:01:33","slug":"server-side-tracking-avg-eu-aanbieder","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/taggrs.io\/nl\/server-side-tracking-avg-eu-aanbieder\/","title":{"rendered":"Waarom ik voor mijn DACH-klanten een EU-aanbieder van server-side tracking heb gekozen (en waarom de AVG om meer gaat dan alleen de serverlocatie)"},"content":{"rendered":"\n

Gastbijdrage van Mason Werner, Google Ads-specialist voor kleine en middelgrote bedrijven en medische praktijken in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Werkte voorheen in opdracht van Google.<\/em><\/p>\n\n

De afgelopen jaren is server-side tracking de nieuwe standaard geworden in onze branche. Vooral voor dienstverlenende bedrijven die met Google Ads werken, maakt het echt een verschil: hoe vollediger de conversiegegevens, hoe beter de biedstrategie\u00ebn kunnen werken. Server-side tracking vult een groot deel van de leemte op die adblockers en de cookiebeperkingen van Safari<\/a> achterlaten.<\/p>\n\n

In dit bericht wil ik niet uitleggen waarom het belangrijk is, maar hoe ik de aanbieder voor mijn klanten heb gekozen.<\/p>\n\n

De meeste aanbieders lijken op elkaar, dus wat is het verschil?<\/strong><\/h2>\n\n

Toen ik me voor het eerst verdiepte in tracking aan de server-side, wilde ik de beste aanbieder voor mijn klanten vinden. Maar de meeste aanbieders lijken erg op elkaar: vergelijkbare pakketten, vergelijkbare limieten, vergelijkbare prijzen.<\/p>\n\n

Dus ben ik gaan vragen wat ze verder nog van elkaar onderscheidt, en wat er eigenlijk met de gegevens gebeurt zodra die via hun servers lopen.<\/p>\n\n

Voor mij is dat een belangrijke vraag, want bijna al mijn klanten zijn gevestigd in Duitsland, Oostenrijk of Zwitserland. Hier is gegevensbescherming (de AVG, en in Zwitserland de herziene FADP) meer dan alleen een wettelijke verplichting. Het is een kernwaarde voor zowel bedrijven als hun klanten, en voor mijn klanten in de gezondheidszorg is het zelfs nog belangrijker.<\/p>\n\n

En het gaat niet alleen om de gegevens van mijn klanten. Het is ook onze verantwoordelijkheid om de gegevens van hun websitebezoekers te beschermen, mensen die erop vertrouwen dat hun gegevens niet op een plek terechtkomen waar ze niet thuishoren. Ik zie het als onderdeel van mijn werk om daar ook verantwoordelijkheid voor te nemen.<\/p>\n\n

Veel providers zijn Amerikaanse bedrijven: waarom de CLOUD Act belangrijk is<\/strong><\/h2>\n\n

Toen ik de aanbieders eens doorliep, viel het me op dat de meeste Amerikaanse bedrijven zijn. Dat is op zich geen probleem. Maar ik had een intu\u00eftief gevoel: als de aanbieder een Amerikaans bedrijf is, zijn de gegevens misschien niet 100% veilig in de EU, zelfs als de servers in Europa staan. Omdat dit onderwerp belangrijk is voor mij en mijn klanten, wilde ik het grondig onderzoeken.<\/p>\n\n

En daar zit wel iets in: de Amerikaanse CLOUD Act (2018). Die kan Amerikaanse bedrijven verplichten om gegevens aan Amerikaanse autoriteiten te overhandigen, ongeacht waar die gegevens zijn opgeslagen. Dus een Amerikaanse provider met servers in Frankfurt is nog steeds een Amerikaanse provider.<\/p>\n\n

En de CLOUD Act is niet de enige Amerikaanse wet die hier een rol speelt. Een bekend voorbeeld is het Schrems II-arrest. In 2020 verklaarde het Europees Hof van Justitie het EU-VS Privacy Shield ongeldig, omdat de Amerikaanse wetgeving inzake toezicht de autoriteiten toegang gaf tot Europese gegevens zonder dat er sprake was van effectieve bescherming voor EU-burgers. <\/p>\n\n

De opvolger ervan, het EU-VS-kader voor gegevensbescherming, is sinds 2023 van kracht. Het heeft in september 2025 een eerste rechtszaak doorstaan, maar er loopt nu een beroep bij dezelfde rechtbank die het Privacy Shield had vernietigd. Dus voorlopig blijft het van kracht, maar ik wilde niet dat het bijhouden van gegevens van mijn klanten ervan afhankelijk zou zijn. TAGGRS legt de juridische achtergrond uitgebreider uit in zijn artikel over Europese tracking aan de server-side<\/a>.<\/p>\n\n

Waarom ik voor TAGGRS heb gekozen: gegevenssoevereiniteit volgens de EU-wetgeving<\/strong><\/h2>\n\n

Daarna was het me duidelijk dat de locatie van de server alleen niet genoeg is. Het gaat erom dat de provider zelf onafhankelijk is van de Amerikaanse rechtspraak.<\/p>\n\n

Ik steun ook graag lokale providers waar ik kan. Voor mij betekent \u2018lokaal\u2019 niet alleen DACH, maar ook Europa, en TAGGRS uit Nederland is in die zin lokaal. Bovendien boden ze de meeste voordelen: een EU-bedrijf dat onder EU-recht en de AVG valt, wat mijn klanten echte gegevenssoevereiniteit geeft. De meeste andere providers kunnen dat niet zeggen. Voor mijn Duitstalige klanten betekent dat een stuk minder zorgen.<\/p>\n\n

Nog even dit: een EU-aanbieder is geen vervanging voor toestemming. Tracking werkt nog steeds alleen met geldige toestemming. Wat wel verandert, is wie er daarna toegang heeft tot de gegevens.<\/p>\n\n

Een controle die standaard zou moeten zijn<\/strong><\/h2>\n\n

Wat me onderweg opviel: bijna niemand let hierop. Er worden wel plannen en prijzen vergeleken, maar wie de provider bezit en onder welke wetgeving hij valt, komt zelden ter sprake.<\/p>\n\n

Naar mijn mening zou dat een standaardcontrole moeten zijn in onze branche, vooral voor bedrijven die zelf in de EU gevestigd zijn. Drie vragen zijn genoeg:<\/p>\n\n